Dildeki coğrafi, siyasi ve kültürel özelliklerden kaynaklanan farklılıklar

Dildeki coğrafi, siyasi ve kültürel özelliklerden kaynaklanan farklılıklar
Dildeki coğrafi, siyasi ve kültürel özelliklerden kaynaklanan farklılıklar
Dildeki coğrafi, siyasi ve kültürel özelliklerden kaynaklanan farklılıklar
Dildeki coğrafi, siyasi ve kültürel özelliklerden kaynaklanan farklılıklar
Dildeki coğrafi, siyasi ve kültürel özelliklerden kaynaklanan farklılıklar
Dildeki coğrafi, siyasi ve kültürel özelliklerden kaynaklanan farklılıklar
Dildeki coğrafi, siyasi ve kültürel özelliklerden kaynaklanan farklılıklar
Dildeki coğrafi, siyasi ve kültürel özelliklerden kaynaklanan farklılıklar
Dildeki coğrafi, siyasi ve kültürel özelliklerden kaynaklanan farklılıklar

DİL-KÜLTÜR İLİŞKİSİ

Dil: İnsanın dış dünyayla bağlantı kurmak için oluşturduğu ses, işaret, sembol ve hareketler sistemidir.

Kültür: Tarihsel, toplumsal gelişme sürecinde oluşturulan bütün maddi ve manevi değerler ile bunları oluşturmada, sonraki nesillere aktarmada kullanılan araçların tümüne denir.

İnsanlar dilleri sayesinde düşünür, hisseder ve bunları ifade ederler.Ulusal kimlik kazanmak aynı dili konuşmakla mümkündür. Kültürel birikimler, tarih boyunca gerçekleştirilen bilimsel buluşlar ve her çeşit tecrübe dil yoluyla sonraki kuşaklara aktarılır. Bu sebeple millet olmanın ilk şartı aynı dili konuşmaktan geçer.

a) Konuşma Dili: İnsanların sözlü iletişimde kullandıkları dile denir. Konuşma dilinde ses tonu, jest ve mimikler önemlidir. Günlük hayatta kullanılan dildir. Sosyal çevreye bağlı olarak farklılıklar gösterebilir.

b) Yazı Dili: İnsanların yazıda kullandıkları dile denir. Yazı dili tektir. O yüzden sınırları konuşma diline göre daha geniştir. Eserler, kitaplar vb. kullanılan dildir. Türkiye Türkçesinin resmi yazı dili İstanbul ağzıdır.

Örnek: Yazıda Konuşmada
Ağaç...............................aaç (İlk a uzun söylenir.)
İyilik................................ilik (İlk i uzun söylenir.)
İğne.................................ine (i uzun söylenir ğ yutulur.)

LEHÇE: Bir dilin metinlerle takip edilemeyen karanlık dönemlerinde kendinden ayrılan kollarına lehçe denir. Araya giren siyasi ve coğrafi farklılıklar, tarihi ve kültürel kopmalar nedeniyle ses, yapı ve söz dizini açısından büyük farklılıklar oluşur. Bu yüzden aynı dilin ayrı lehçelerini konuşan insanlar, birbirini anlamada güçlük çekerler.

Türkçenin en önemli lehçeleri: Yakutça ve Çuvaşçadır.

ŞİVE : Bir dilin metinlerle takip edilen dönemlerden kendisinden ayrılmış olup bazı fonetik ve morfolojik ayrılıklar gösteren lehçe içindeki ayrışmalara şive denir.

Türkçenin en önemli şiveleri: Azeri Türkçesi, Türkiye Türkçesi, Kazak Türkçesi, Türkmen Türkçesi, Özbek Türkçesi, Kırgız Türkçesi, Uygur Türkçesidir.

AĞIZ: Aynı coğrafi sınırlar içerisinde sözcüklerin yöreden yöreye, şehirden şehre değişebilen söyleyiş(ses) farkılıklarına ağız denir.

Örnek: Gidiyorum ---> Gidiyom, Gideyrim, Gidiyim....olarak söylenebilmesi ağız farklılığındandır.

ARGO: Kullanılan dilden ayrı olarak meslek veya toplulukta konuşan insanların kullandığı özel anlamlı dil veya söz dağarcığına argo denir. Eğitimsiz ve ayak takımı denilen insanların kullandığı dil olarak algılandığı için olumsuz anlamlar çağrıştırır. Argo, ileşim araçları ve yazarların eserlerinde yer vermeleri nedeniyle yaygınlaşmış ve kullanılır olmuştur.

Örnek :  Keriz, aynasızı iplemiyor ---> Aptal, polisi önemsemiyor.

JARGON :  Belli bir grup arasında dayanışma ve çıkar birliğini devam ettirmek, korumak amacıyla oluşturulmuş başka kişiler tarafından anlaşılmayan yapay dile jargon denir.

NOT: Lehçe..............ses şekil, kelime farkı
Şive.................ses, şekil farkı
Ağız.................ses ( söyleyiş ) farkı
       

Hiç yorum yok


Yorumunuz için şimdiden teşekkürler...Blogger'da bir hesabınız yoksa ''Anonim'' veya ''Adı/Url'' bölümünü seçerek kolayca görüşlerinizi belirtebilirsiniz...

Blogger tarafından desteklenmektedir.